Het is vijf uur als ik wakker word van een verpleegkundige die op de kamer komt kijken hoe het met een medepatiënte gaat. De verpleegkundige verwisselt de zuurstoffles en ze gaat op haar tenen de kamer weer uit. Slapen doe ik niet meer … ik dommel nog wat weg in de hoop dat het snel acht uur wordt. We worden dan gewekt. Patiënten die zelf uit bed kunnen, gaan zich wassen en daarna ontbijten. Ik wacht rustig af totdat een verpleegkundige mij uit bed komt takelen en dan ga ik op een douchestoel naar het toilet en onder de douche. Gelukkig kan ik dit zelf en het is voor mij iedere keer een klein feestje (dit na ruim 13 weken op bed te zijn gewassen met een teiltje). Na het douchen snel met hulp aankleden en dan lekker ontbijten. 's Ochtends ontbijten we op de afdeling in de ontbijtkamer. Gezellig en altijd goed verzorgd. Kun je je bed niet uit dan is het ontbijt op bed. De verzorging is hier beter dan in het Hilton. Hier wordt ook nog eens je rug gewassen en gedroogd en dat doen ze daar echt niet!
Dan naar de fysiotherapie en keihard aan de slag. Het is daar altijd gezellig en je ziet meer wonderen dan in Lourdes. Bizar is de winkelwagen met beenonderdelen die als extra steun wordt gebruikt bij het lopen. Je ziet mensen in alle stadia van hun revalidatie en in veel gevallen lopend Sophia Revalidatie weer verlaten. Ik heb met mijn therapeut veel plezier ondanks het harde werken. Iedere dag weer wordt er met veel geduld gewerkt rekening houdend met je mogelijkheden. Deze week heb ik voor het eerst een uur zelfstandig op bed gezeten zonder om te vallen. Tijdens het zitten, brengt de therapeut een extra oefening in. Deze oefening doe ik samen met een andere patiënt. Het is de bedoeling dat we elkaar de bal toespelen om elkaar uit evenwicht te brengen. We raken niet uit balans! We gebruiken hiervoor dingen zoals een ballon en ballen tot wel 3 kilo. Heftig! Daarna met het plankje (zie ook de foto) weer terug in mijn stoel.
Na de fysiotherapie heb ik een gespreksgroep. Daar delen we het wel en wee van het hebben van een dwarslaesie. We zitten daar in een groepje van 3 à 4 patiënten. Vaak kunnen we elkaar ‘opbeuren’. Het goede is dat ook hier veel gelachen kan worden ondanks de ernst van situatie. Na het gesprek gaan we naar Restaurant De Tuinkamer voor het eten. Het eten kunnen we zelf kiezen, maar voordat we zover zijn moeten we eerst in een lange rij wachten. We kunnen kiezen uit drie verschillende gerechten die door de weeks uitstekend zijn. In het weekend valt het wat tegen. Er zijn dan veel minder mensen, waardoor het toch al minder gezellig is. Ook is het jammer dat de bar van het restaurant dan later opengaat. Alleen de rookkamer is geopend en wordt ook regelmatig bezocht.
Na het eten, houden we ons ‘schoonheidsslaapje’. Voor mij is dat het weer in bed laten takelen en na het slapen er weer uit. Dat betekent dat ik soms wat langer in bed moet blijven dan ik zou willen, omdat dat een druk moment van de dag is bij de verpleging. Na het slapen is er vaak de mogelijkheid om te sporten. Voor mij is dat trainen met gewichten. Omdat ik gevoelig ben voor wondjes aan mijn billen, kan ik niet zwemmen (jammer, want het zwembad heeft heerlijk warm water en geeft de nodige ontspanning). Toen ik voor het eerst in de sportzaal kwam zag ik allemaal apparaten staan die mij totaal onbekend waren. Na er een paar maal te hebben geoefend, begin ik het zelfs leuk te vinden. De middag gebruik ik vaak om op de afdeling activiteitentherapie bijvoorbeeld Majong te spelen. Je kunt er ook schilderen of achter de computer. Daarna is er weer die rij bij het eten, voor de broodmaaltijd. Dan bezoek of terug naar de kamer om TV te kijken. Ook voordat ik in bed lig, moet er weer getakeld worden.
Dit is in grote lijnen een gewone dag. Ik heb sinds 12 mei 2007 een dwarslaesie nadat er een salmonella gezwel van mijn ruggengraat is gehaald. Het gevolg is dat ik mijn benen niet meer kan gebruiken. Na haast 13 weken totale bedrust te hebben gehad, mocht ik mijn bed weer uit en begon met revalideren.
Cees Glaser, patiënt 3e etage
24 januari 2008